Author name: OPEN Foundation

Psychedelische onderzoekers uit de hele wereld kwamen samen om hun bevindingen te presenteren op de derde tweejaarlijkse conferentie Breaking Convention (BC). De conferentie vond plaats van 10 tot 12 juli op het Greenwich College in Londen en gaf een podium aan 140 sprekers uit zo’n 40 landen, alsmede aan performers, artiesten en muzikanten. Er kwamen meer dan 800 mensen op het evenement af, waar gerenommeerde sprekers zoals de professors David E. Nichols, David J. Nutt en Roland Griffiths aanwezig waren, samen met een grote verscheidenheid aan academici uit verschillende vakgebieden.

Volgens Dr. Ben Sessa, een van de organisatoren, was de conferentie een succes: “We hebben veel geweldige feedback gehad. BC is echt een ‘home grown’ aangelegenheid, omdat bijna een derde van de bezoekers op een of andere manier participeert. Mensen voelen in grote mate dat ze echt onderdeel zijn van de conferentie, wat betekent dat de sfeer geweldig is en er veel belangrijke connecties worden gelegd.” Sessa was een van de medeoprichters van BC in 2011, en legt uit hoe de conferentie sindsdien momentum heeft opgebouwd: “We hebben BC ingericht als een platform om psychedelisch onderzoek en de psychedelische cultuur te presenteren. De conferentie is enorm gegroeid en we hopen dat ze zich blijft uitbreiden en jonge mensen en ervaren enthousiastelingen blijft inspireren om dit belangrijke onderwerp uit te dragen.”

Een van de deelnemers was Michael Kugel, een student geneeskunde uit Sydney, Australië. Hij legde 17.000 kilometer af om ’s werelds leidende onderzoekers naar medicinale cannabis en psychedelisch onderzoek te ontmoeten. Hij vond de reis de moeite waard, en bewijst dat Sessa’s hoop niet vergeefs is. “Ik heb hier veel geweldige mensen ontmoet”, zegt Kugel. “Ik heb gepraat met Allan Badiner, de auteur van Zig Zag Zen, en hij stelde me voor aan de oprichter van MAPS, Rick Doblin, die me weer vertelde over een psychiater die in Australië toestemming probeert te krijgen om onderzoek te doen naar MDMA voor oorlogsveteranen die lijden aan PTSS. Tijdens de lunch kwam ik Lumír Hanuš tegen, die lid was van het team dat anandamide [fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][een endogene cannabinoïde, red.] ontdekte, en momenteel werkt met Raphael Mechoulam. Ik bood hem mijn (beperkte) laboratoriumvaardigheden aan – we zien wel waar dat toe leidt. Tot nu toe voelt het allemaal erg goed.”

Tehseen Noorani, een onderzoeker die samen met Roland Griffiths en Matthew Johnson heeft meegewerkt aan een  psilocybinestudie aan Johns Hopkins, heeft geen moment getwijfeld om naar BC te komen: “Ik doe onderzoek naar psychedelica en deze conferenties zijn zeldzaam. Ze zijn ook groot, dus het is logisch om te komen om mijn werk te presenteren en te volgen wat er nog meer gaande is. Als je hier bent, kom je er achter dat dat heel veel is – er zijn zoveel kleine groepjes die actief zijn overal ter wereld.”

Noorani vindt het belangrijk om te proberen geldschieters te overtuigen dat psychedelica een onderwerp is dat het onderzoeken waard is . “Voor mij zijn er veel wetenschappelijke vakgebieden,” zei hij. “Ik werk met farmacologen en het lijkt vrij duidelijk waar de klinische onderzoeken naartoe moeten. Er is al een toenemende acceptatie van de indrukwekkende resultaten van strikt wetenschappelijk onderzoek, dus wat we nu nog echt nodig hebben is geld.” Hij benadrukt ook het belang van het serieus nemen van sociaalwetenschappelijk onderzoek rond psychedelica: “Ik heb een achtergrond in de antropologie, en ik zou zeggen dat antropologisch werk serieuzer moet worden genomen. Ten eerst moet onderzoek de belangrijke hedendaagse antropologische en politieke vragen met elkaar verbinden. Ten tweede moet etnografisch onderzoek worden erkend als serieus onderzoek door de zogenaamde ‘hardere’ wetenschappen, maar ook door de maatschappij, omdat interesse in psychedelica interesse is in erg diepgaande dingen.”

Ook Levente Móró, een bewustzijnswetenschapper uit Finland die momenteel in Hongarije woont, vond op BC waar hij naar op zoek was: “Samen met de tweejaarlijkse conferentie van Stichting OPEN is BC de belangrijkste Europese samenkomst van het internationale psychedelische wetenschappelijke veld. Ik wilde worden bijgepraat over de status van het huidige onderzoek, nieuwe en oude medeonderzoekers ontmoeten, en vertellen over mijn eigen ideeën om feedback te krijgen. De conferentie bood grote hoeveelheden kennis, vanuit al de verschillende vakgebieden die gerelateerd zijn aan psychedelica. Het is goed om verse input en inzichten te ontvangen, ook van buiten mijn eigen onderzoeksgebieden. Ook was het erg leuk om meer mensen uit Finland te ontmoeten, als resultaat van het onlangs georganiseerde psychedelische wetenschapsactivisme.” Een groep Finse academici die proberen om praktisch onderzoek en evidence-based informatie over psychedelica te promoten, organiseerde in april hun eerste kleine psychedelische seminar, met presentaties van onder andere Teri Krebs, Murtaza Majeed en Helle Kaasik.

Móró’s eigen presentatie op BC was gebaseerd op een bioethische analyse van de Single Convention on Narcotic Drugs uit 1961, die hij had gemaakt samen met zijn collega Imre Bárd, die afwezig was. Hij focuste op representaties van ‘het kwade’ en toonde hoe de drugswetten van de VN een taalgebruik van religieuze immoraliteit hanteerden om drugsverboden te rechtvaardigen. Ondanks het feit dat zijn presentatie gebaseerd was op een conventie van een halve eeuw geleden, vertoonde ze raakpunten met de huidige wetgeving. Een van de hot topics die werden genoemd tijdens veel van de BC presentaties was de nieuwe Psychoactive Substances Bill (2015), die slechts een aantal weken voor de conferentie door de Britse overheid werd voorgesteld. Deze nieuwe wet zou de regulering van de meeste psychoactieve stoffen (behalve alcohol en tabak) verstrengen en daarmee psychedelisch onderzoek nog moeilijker maken. Op de conferentiewebsite werd een open brief gepubliceerd, gericht aan de Britse premier, waarin de ondergetekenden aandringen op een heroverweging van de inhoud van het wetsvoorstel. De brief werd getekend door meer dan 40 professionals, waaronder academici, vroegere en huidige parlementsleden en politieambtenaren.

Deze meer politiek actieve rol van psychedelische onderzoekers werd verwelkomd door Levente Móró: “Het was mooi om te zien dat psychedelische wetenschappers zich steeds meer bezighouden met kwesties rondom de hervorming van het drugsbeleid.” Ondanks de mogelijke aanscherping van de regulering in het Verenigd Koninkrijk, leek Ben Sessa optimistisch over de toekomst van psychedelisch onderzoek. “Psychedelisch onderzoek vereist enorme PR-inspanningen. De meeste onderzoekers geloven dat psychedelische drugs nuttige, veilige en doeltreffende hulpmiddelen zijn voor genezing, groei en ontwikkeling. Maar helaas kleeft er voor het grootste deel van de publieke opinie nog veel stigma en desinformatie aan deze fascinerende stoffen. Dit betekent dat we ons tot op zekere hoogte moeten loskoppelen van de ’hippies’ en moeten laten zien dat ‘normale’ alledaagse mensen psychedelica op een veilige manier kunnen gebruiken met persoonlijke en maatschappelijke baten. Een manier om dit te doen is om psychedelische medicijnen meer media-aandacht te geven. Dit is gedeeltelijk waarom ik mijn roman ‘To Fathom Hell Or Soar Angelic’ geschreven heb, die op BC15 werd gepresenteerd. Ondertussen ga ik, samen met mijn collega-onderzoekers, door met het uitvoeren van degelijk wetenschappelijk onderzoek om de veiligheid en effectiviteit van psychedelische therapie aan te tonen.”

Een van de manieren om het stigma te verminderen zou kunnen zijn dat onderzoekers openlijk praten over hun eigen ervaringen. Maar zou dit hun geloofwaardigheid als wetenschappers kunnen schaden? Noorani: “Als onderzoeker zou ik zeggen dat er echt een dilemma bestaat rond het al dan niet toegeven dat je (geen) psychedelica hebt genomen, met betrekking tot de positieve of negatieve weerslag dat dit kan hebben op de legitimiteit van je onderzoek.” Móró gelooft dat wetenschappelijke geloofwaardigheid niet zou moeten liggen aan de persoon achter de onderzoeker: “Het zou kunnen dat onderzoekers inzichten verkrijgen uit hun eigen ervaringen, of meer gemotiveerd raken door fenomenen te onderzoeken die ze persoonlijk fascinerend en betekenisvol vinden. Daarnaast zou wetenschappelijke geloofwaardigheid niet afhankelijk moeten zijn van de persoonlijke achtergrond van de onderzoeker. Ze zou objectief verifieerbaar en onafhankelijk van de niet-wetenschappelijke eigenschappen van de onderzoeker moeten zijn.”

Hoewel Sessa openlijk zijn eigen ervaringen bespreekt, erkent hij ook hoe juridische beperkingen invloed kunnen hebben op de manier waarop professionals publiekelijk spreken over hun psychedelicagebruik: “Ik heb het geluk gehad dat ik in de afgelopen 6 jaar kon deelnemen aan een aantal legale psychedelische onderzoeken, zodat ik officieel kan zeggen dat ik ketamine, LSD en psilocybine heb genomen tijdens die onderzoeken.” Sessa steunt het idee dat het ‘toegeven’ van veilige en heilzame ervaringen een goede manier kan zijn ter bevordering van de emancipatie van deze stoffen: “Deze methode heeft goed gewerkt voor het normaliseren van homoseksualiteit in de afgelopen decennia. Maar ik begrijp ook de professionals – met name dokters – die hier onwillig tegenover staan. Het bezit van illegale drugs wordt in de meeste landen nog steeds bestraft.”

Volgend jaar zal de speciale sessie van de UN General Assembly Special Session on Drugs (UNGASS) onder andere richting geven voor de toekomst van psychedelisch onderzoek, en de resultaten zullen waarschijnlijk uitvoerig gepresenteerd, bediscussieerd en gedebatteerd worden tijdens de volgende BC in 2017.

Dit verslag is gebaseerd op ter plekke opgenomen interviews en email interviews achteraf.

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Seeking the Sacred with Psychoactive Substances: Chemical Paths to Spirituality and to God, Volume 1: History and Practices, geredigeerd door J. Harold Ellens, Praeger, 2014.

Dit is het eerste deel van een tweedelige recensie van deze publicatie in de Psychology, Religion and Spirituality Series uitgegeven door Praeger.

Het idee dat psychoactieve stoffen een significante rol spelen in veel historische en hedendaagse religieuze praktijken is niet radicaal nieuw, maar dat het gebruik ervan zo wijdverspreid is dat ze praktisch overal waar je durft te kijken aanwezig zijn kan misschien een verrassing zijn voor veel lezers van dit boek. Het eerste deel van deze briljante collectie essays, geschreven door een grote verscheidenheid aan auteurs, is gewijd aan de geschiedenis en praktijken inzake het gebruik van psychoactieve stoffen binnen religieuze context.

Het eerste deel begint met een essay van de vooraanstaande geleerde Thomas Roberts, waarin hij drie ideeën aanvoert: 1) dat in het huidige tijdperk religie aan het veranderen is, van het propageren van het woord via het heilige boek naar steeds meer gedemocratiseerde en persoonlijke sacrale ervaringen die worden gecultiveerd binnen de levens van individuen; 2) dat de gemeenschappelijke kern van alle religies mysticisme is, of met andere woorden: het idee van een eeuwige filosofie; en 3) dat psychedelica mystieke ervaringen kunnen veroorzaken. Als we deze argumentatielijn volgen zijn de andere essays in dit boek of een illustratie of een uitleg bij deze principes.

Ter uitleg van het laatste idee zijn er twee essays van Michael Winkelman die gedetailleerd uitleggen hoe sjamanistisch bewustzijn een sleutelrol speelde in de evolutie van de mens. Winkelman stelt dat veranderde bewustzijnstoestanden door het evolutionaire proces zijn geselecteerd omdat ze het mogelijk maakten om een band te scheppen binnen groepen van vroege mensachtigen, waardoor ze een weerbaarder geheel vormden. Hij vindt neurologische correlaten van alle belangrijke onderdelen van de psychedelische ervaring binnen de evolutionaire ontwikkeling van het menselijke brein, die teruggaan tot ver voordat mensen zich afscheidden van andere soorten, maar die enkel bij de mens hoogontwikkeld zijn. Deze essays laten zien dat mensen gedoodverfd waren om deze ervaringen te hebben, en gevoelig zijn gemaakt voor een groot scala aan stoffen ter bevordering van hun voortbestaan.

De historische voorbeelden reiken tot ver in de oudheid en zelfs de prehistorie, en laten zien dat verschillende heilige stoffen vanaf een heel vroeg stadium in de geschiedenis deel uitmaakten van belangrijke culturen overal ter wereld. De verspreiding van cannabis doorheen Europa en Azië, bijvoorbeeld, die bijna over het gehele Euraziatische continent reikte in een tijdperk waarin men voorheen dacht dat culturele uitwisseling beperkt was, is opvallend (essay van Chris Bennett). Vergelijkbaar is het gebruik van psychoactieve stoffen binnen Griekse en Romeinse sekten. Dit gaat verder dan de grootschalige rituelen in Eleusis, en draagt bij tot het idee dat psychoactieve stoffen de basistoon gaven die door heel het religieuze leven binnen de wortels van de Westerse cultuur weergalmde (essays van Carl P. Ruck en David Hillman). Er worden zelfs argumenten aangevoerd die wijzen op het gebruik van psychedelica binnen sommige middeleeuwse Rooms-katholieke sektes, wat laat zien dat zelfs de georganiseerde religies, wiens geschiedenis we nu beschouwen als vrij van drugsgebruik, er op een bepaald punt toch door werden beïnvloed (essay van Dan Merkur).

In hedendaagse tijden speelden psychedelica natuurlijk een grote rol binnen de spiritualiteit van de hippies, waaraan een tweedelige chronologie is gewijd. Ook hebben ze invloed gehad op de verspreiding van het Boeddhisme en andere Oosterse spiritualiteiten in het Westen. De eerste wordt bediscussieerd in twee van de meest interessante essays van het boek. Schrijver Dan Merkur weet een goede balans te houden tussen het plichtmatig beschrijven van het fenomeen en het behouden van een kritische instelling. Het essay over het tweede onderwerp is een transcriptie van een discussie tussen James Fadiman en de Boeddhistische geleerde Kokyo Henkel, wat een mooie manier is om het onderwerp op een levendige manier te benaderen. Hun gesprek laat het belang van psychedelica zien voor de groei van het Boeddhisme in de VS, wat een van de vele voorbeelden is van hoe de psychedelische ervaring mensen inspireert om hun eigen spirituele praktijken te ontwikkelen.

Twee van de hoofdstukken vallen op omdat ze beschrijvingen zijn van persoonlijke ervaringen en daarmee een voorbeeld geven van hoe psychoactieve stoffen gebruikt kunnen worden binnen moderne postseculiere religieuze rituelen (de essays van Julian Vayne en Clark Heinrich). Ook al zijn deze misschien niet het meest interessant, ze illustreren wel de manier waarop rituelen kunnen worden bedacht rondom het gebruik van psychedelica om een spirituele ervaring teweeg te brengen.

De laatste twee hoofdstukken, van respectievelijk de benedictijner monnik David Steindl-Rast en hoogleraar godsdienstpsychologie Ralph W. Hood, zijn iets meer reflectief. Steindl-Rast stelt dat psychedelica een authentieke manier zijn om een spirituele ervaring te verkrijgen en dat we niemand zouden moeten beletten om deze weg op gewetensvolle wijze te betreden. Hood stelt dat het onderzoek naar de spirituele aspecten van de psychedelische ervaring methodologisch voorzichtig moet zijn, en hij laat zien dat het isoleren van de spirituele ervaring van haar omringende rituelen en gemeenschap de resultaten kan verdraaien. Beiden stellen voor dat het gebruik van en het onderzoek naar psychoactieve stoffen worden ingebed in spirituele gemeenschappen, gebonden door rituelen en wederzijdse compassie.

De brede waaier aan essays in dit eerste deel dwingt je ertoe om het lang gekoesterde geloof dat psychedelica slechts ‘een rol speelden’ in de geschiedenis van religie te heroverwegen. In plaats daarvan stellen ze dat deze rol omvangrijk, en misschien zelfs doorslaggevend is geweest in de vorming van het menselijke spirituele vermogen. Met de evidente uitzondering van de twee hoofdstukken over persoonlijke ervaringen zijn alle essays goed gedocumenteerd en voorzien van een overvloed aan referenties voor diegenen die dubbel willen checken of de auteurs de beschikbare bronnen niet overinterpreteren. Dit deel bevat een rijke hoeveelheid aan ideeën en kennis voor al wie geïnteresseerd is in de spirituele aspecten van de psychedelische ervaring.

Koop dit boek op bookdepository.com en steun Stichting OPEN